Bir parçam hâlâ dikiş makinesinin ayağında sallanıyor dönen dairenin lastiğini tutarak..
Tanımadığım bir evde tanıdıklarımın fotoğrafları. 70’lerden onca anı. Ne hoş elbiseleri. Acaba kim dikti…Yüksük. İğne. İplik. Dikiş makinesinin huzur veren sesi. Ütülü elbisenin yeni kokusu. Terzinin odası hayal dolu. Onlar bir nevi büyücü. Seslerle kumaşı birleştirir ; hayalleri gerçek yaparlar.
-Çocukluğumdan kalma bir hayalim var. Gerçek olur mu sayın terzi?
-Nasıl bir elbise arzu ederdiniz?
-Elbise istemiyorum.
-Ne istiyorsunuz?
-Dikiş makinesi.
-Terzi olmak mı istiyorsunuz?
-Dikiş makinesi olmak istiyorum.
didem.
fotoğraf: Angelica Torres

0 yorumlar

Yorumla

Yorum yapmak ister misiniz?
Gelişmemizde katkınız olsun.

Bir Cevap Yazın